ساعت و تقویم ایران

گاهی کتاب‌های چارلز دیکنز را که در میان نویسندگانِ مورد ستایشم، جایگاهی ویژه دارد، از نو می‌خوانم. اخیرا عبارت فوق‌العاده‌ای در کتاب "داستان دو شهر"، توجهم را جلب کرد: 

این قطعه مرا فوق‌العاده تحت تأثیر قرار می‌دهد: من هرچه به پایان نزدیک‌تر می‌شوم، درمی‌یابم بیشتر و بیشتر به سوی آغاز بازگشته‌ام. خاطرات مراجعانم، اغلب خاطرات خودم را زنده می‌کند؛ کار بر روی آینده‌شان، گذشته‌ی خودم را فرامی‌خواند و آن را برمی‌آشوبد و خود را در حال مرور دوباره‌ی داستان زندگی‌ام می‌یابم. همیشه فکر می‌کرده‌ام به خاطر فلاکت و کثافتی که در آن زندگی می‌کردیم، خاطراتم از سال‌های نخست زندگی پاره پاره و بخش بخش است. اکنون که وارد دهه‌ی نهم زندگی‌ام شده‌ام تصاویر بیشتر و بیشتری از سال‌های نخست زندگی به درون افکارم راه باز می‌کنند. مردان مست سراپا استفراغی که دم در خانه‌مان به خواب رفته بودند؛ تنهایی و انزوایم؛ سوسک‌ها و موش‌ها؛ سلمانی سرخ چهره‌ام که مرا «پسر جهوده» صدا می‌زد؛ تپش‌های اسرارآمیز و ناکام جنسی وقتی نوجوان بودم. هرگز جای خودم نبودم. همیشه جایی بودم که نباید باشم. تنها بچه‌ی سفیدپوست در محله‌ی سیاه‌پوستان، تنها یهودی در دنیای مسیحیان.